Wyświetlacz plazmowy
Historia wyświetlaczy plazmowych rozpoczyna się na jednym z uniwersytetów w Illinois, specjalnie na zlecenie jednej z firm komputerowych. Miało to już miejsce w połowie lat sześćdziesiątych. Oryginalne panele monochromatyczne, które zawyczaj były zielonymi, czy też pomarańczowymi w latach siedemdziesiątych cieszyły się bardzo dużą popularnością, ponieważ ich obraz był ostrzejszym i wymagały one o wiele mniejszej częstotliwości odświeżania obrazów. W latach późniejszych półprzewodnikowe wyświetlacze CRT stały się o wiele tańszymi niż plazmowe, co było jedną z głównych przyczyn do zmniejszenia się popularności tychże pierwszych właśnie. Początek lat osiemdziesiątych wieku dwudziestego to wydanie przez firmę IBM dziewiętnastocalowego, monochromatycznego wyświetlacza, który był w stanie wyświetlać w jednym momencie cztery sesje końcowe wirtualnej maszyny IBM. Lata dziewięćdziesiąte to stworzenie pierwszego wyświetlacza calowego, który miał powyżej dwudziestu cali i wyświetlał już pełnią kolorów. Była to swojego rodzaju hybryda, która bazowała przede wszystkim na plazmowych wyświetlaczach, które stworzone zostały właśnie w miejscu gdzie powstały w Illinois, osiągając o wiele większa jasność niż pozostałe wyświetlacze. Rok 1997 to początek sprzedaży telewizorów plazmowych dla indywidualnych odbiorców, gdzie krok ten zrobiła firma Pioneer. Jednak dopiero kilka ostatnich lat to popularność telewizorów plazmowych na szeroką skalę, między innymi dlatego, że ich wielkość przekracza obecnie czterdzieści cali, jeśli nie więcej, a ceny są stosunkowo niskimi, w porównaniu z przeszłością.